زیرعظمت آسمان

سبحانه وتعالی عما یقولون علوا کبیرا"

در گذشته ،گاهی به فکر فرو می رفتم ،چشمانم را برروی هم

می گذاشتم ،تا تصویری از خدای مهربانم را تصورکنم

چنان مشتاق دیدارش بودم که حتی در قرآن کریم وقتی می خواندم ،خدا

با دو دستانش گل آدم راسرشت

با خود تصورمی کردم خداهم دست دارد

خلاصه ذهن ناقص عاجز ساحل،ساحلی که حتی نمی داند چند قدم دورتر

چه هست وچه نیست،ساحلی که حتی نمی داند ثانیه ای دیگر،چه برایش

اتفاق می افتد به دنبال خدا می گشت

نور تاریکی را می شکافد

ساعتها به آسمان شب می نگریستم ،غرق زیبایی خاموشش می شدم ،

شهابی می گذشت ،وای چقدر برایم شگرف بود

اما یک شب دیگر چشمانم را بستم وبه آسمان شب ننگریستم

راستش ،وقتی بدان می نگریستم ترس وجودم را فرامی گرفت

اینکه یکروز شکافته می شد ،ستارگانش فرو می ریختن

وآتش خشم خدای متعال ،چون جهنمی سوزان بر افروخته می شد

آری سالها بود که دیگر با نگاهی سراسر ازترس وبا بستن چشمانم به آسمان

شب می نگریستم ،اما همچنان تشنه ی دیدن بودن

چه زیبا بود برایم تصورخدایی که می خواستم با چشمان ببینمش